Onderstaande passage komt uit een brief van de school van mijn dochter. Het gaat over de voorbereiding van de 10-minutengesprekken.

Lees even mee en realiseer je over wie het gaat:  Kinderen van 13 en 14 jaar oud in een havo/vwo brugklas!

“Na een goede start met gemaakte afspraken n.a.v. de gestelde doelen, ontvangt uw zoon of dochter nu het eerste rapport met een voorlopig advies. Dit maakt dat het tijd is om het gestelde doel en met name de gemaakte afspraken te evalueren. Uw kind bereidt dit vervolggesprek voor tijdens de mentoruren. Zij maken een Mindmap waarmee zij terugblikken op de gemaakte afspraken, de successen en de dingen die nog niet goed gingen in de afgelopen periode. Naar aanleiding hiervan formuleren zij verbeterpunten en passen zij de gemaakte afspraken en/of het doel aan.” 

 

 

Het is veelzeggend … vind je niet? Over hoe we tegenwoordig in het onderwijs doen alsof de leerlingen werknemers zijn die worden geprest om te presteren, presteren, presteren. Op een manier die voor mij heel kil aanvoelt.

 

Deze brief zat nog in mijn hoofd toen er een mail voorbijkwam van de school van mijn zoon met het verzoek aan ouders om een bijdrage te leveren aan een informatiemiddag voor leerlingen van klassen 5 en 6 VWO om zich te oriënteren op studiekeuze en beroepsmogelijkheden.

 

“Geweldig! Daar wil ik wel aan meedoen!” dacht ik meteen. Alleen dan niet met een verhaal over wat je moet kiezen om je kansen op de arbeidsmarkt zo groot mogelijk te maken. of wat je het beste kunt doen als je het niet weet. Nee, er kwam onmiddellijk een heel andere insteek in mij op.

 

In gedachten zweefde ik terug naar mijn eigen laatste schooljaren. Een beetje jaloers was ik toen. Op die anderen die al een heel helder beeld hadden van wat ze wilden doen later. En dat ik het nog steeds niet wist! Want ja, ik was natuurlijk al 17. Dan zou je het zo langzamerhand allemaal inmiddels wel helder moeten hebben, toch?

 

Terugkijkend op die jaren, ook na mijn eindexamen, kan ik zien hoe ik aan het ‘zwalken’ was. Eerst een jaar naar het buitenland, toen nog een jaartje ‘Schoevers’, omdat ik het nog steeds niet wist. Tenslotte gekozen voor rechten. Volledige studie afgemaakt om daar vervolgens … eigenlijk niets mee te doen.

 

Begrijp me niet verkeerd. Achteraf ben ik dankbaar voor al die jaren, want die hebben mij mede gevormd. Maar toch voelde het toen niet zo fijn, want ik voelde de druk om te kiezen en besluiten. Over wie ik was en wat ik te doen had. En dat gevoel kwam maar niet naar boven.

Dus ik ben toen na mijn studie maar gewoon gaan werken. Gaan ontdekken wat ik leuk vond. En ik heb me jarenlang geprobeerd in een keurslijf te hijsen. Want ja, ik wilde ook graag meedoen in de ratrace, net als iedereen. Hogerop komen, meer uitdagingen, meer verdienen. Logisch toch?

 

Alleen…. werkplezier …. hoe ik me voelde …. weet je dat ik dat jarenlang niet echt als een serieuze factor heb meegenomen? De eerste werkende jaren was ik een soort van gehypnotiseerd en deed ik gewoon wat ik dacht dat goed was, wat anderen van me verwachtten of wat ik van mezelf verwachtte om erbij te horen en mee te tellen.

Tot 10 jaar geleden. Pas toen kwam ik erachter dat er misschien nog iets anders belangrijk was dan status, geld, prestige, resultaten, etc. Zeker als je je temidden van dat alles blijkbaar niet op je gemak voelt en altijd het idee hebt dat je echt hard je best moet doen om iemand te zijn. Dat gevoel had ik namelijk structureel.

 

Altijd meer, altijd beter, altijd presteren, mezelf bewijzen

 

Pfffffftttt….. Doodop was ik ervan.

En terugkijkend is het zo helder wat er is gebeurd. Ik heb gewoon al die jaren vanuit mijn hoofd geleefd. Vanuit argumenten, vanuit angst om ….. nou te veel angst om op te noemen:

  • om door de mand te vallen
  • om er niet bij te horen
  • om afgewezen te worden
  • om te weinig geld te hebben
  • om niet belangrijk genoeg te zijn

En een kat in het nauw maakt rare sprongen. En angst is ook zo’n slechte raadgever. Je gaat vanuit die houding zo aan jezelf voorbij. Je raakt zo enorm het contact met jezelf kwijt. En je bent alleen maar bezig met de buitenwereld, de anderen. Het recept om jezelf voorbij te lopen of ongelukkig te worden, weet ik nu.

Dit ging allemaal door me heen toen ik besloot me aan te melden voor die middag op school en mijn invalshoek te delen: 

  • Om te laten weten dat het niet erg is als je het op deze leeftijd nog niet weet.
  • Om de leerlingen gerust te stellen dat de keuze nu niet levensbepalend is.
  • Om te benadrukken hoe belangrijk het is dat je leert vertrouwen op JOUW GEVOEL.

En wat ben ik blij dat ik dat heb gedaan. maar wat was ik tegelijkertijd ook geschokt over wat ik hoorde.

Want… ik realiseerde me weer eens: Het is niet zozeer het schoolsysteem dat deze druk oplegt. Ja, natuurlijk, ook. Maar dat systeem komt ergens vandaan. Het systeem is een afspiegeling van onszelf, de volwassenen, de ouders.

 

Het huidige schoolsysteem is gewoon een afspiegeling van onszelf!

 

Ken je die slogan nog:

“De maatschappij, dat zijn wij?”

 

Nou, wat heb ik die middag na mijn presentatie veel geluiden gehoord van leerlingen die van huis uit die druk ervaren. Als je – zoals mijn zoon – gymnasium doet bijvoorbeeld, is het op school eigenlijk ‘not done’ dat je overweegt om na je examen naar het HBO te gaan. Dat DOE je gewoon niet. Dat is minderwaardig! Absurd hoeveel ik dat heb gehoord. Alsof universitair onderwijs per definitie zaligmakend is!

 

Waar denk je dat dat idee vandaan komt? Hebben die kinderen dat zelf bedacht?

 

En dan al die creatieve intelligente leerlingen die ik die middag aan mijn tafeltje heb gehad. Die aangaven dat hun creativiteit (zang- of ander muzikaal talent, tekentalent, acteertalent) volgens pa en ma absoluut niet iets was om al te serieus te nemen. Want ja, er moet ook nog gewoon geld op de plank komen natuurlijk. En zo leer je je kinderen al dat het ene het andere uitsluit. Terwijl hun ogen begonnen te twinkelen en glinsteren als ze spraken over hun werkelijke passie.

Het is heel onverstandig om iemand ‘gezond verstand’  aan te praten, ten koste van zijn gevoel en zelfvertrouwen. Ik geloof er namelijk heilig in dat wanneer jij doet waar je goed in bent, heel gelukkig van wordt en waarmee je van waarde bent voor de wereld, het met dat geld ook wel goed komt.

Check maar eens: Ken jij voorbeelden waar dat niet opgaat, dan is daar ook gegarandeerd geen vertrouwen in het spel!  Dat kan niet anders!

Lieve ouders, wat zijn we zelf toch allemaal ontzettend bekrompen”

Hoe heftig vind ik het om te merken hoe al die leerlingen, die nog aan hun carrière moeten beginnen op deze jonge leeftijd al zijn vergiftigd met ‘gezond verstand’ oftewel – zo noem ik het liever – doemdenken. Met gedachten als “ach, ik heb maar niet te hoge verwachtingen, want dan valt het tenminste ook niet tegen!” Kom op zeg…. dan ben je 17! Dat heb je echt niet van jezelf!

Een van de presentaties werd die middag gedaan door een vader die de leerlingen serieus aanraadde om maar liever 2 studies te doen, om hun kansen te vergroten! Natuurlijk, als je dat prima kunt doen en met plezier, vooral doen. Maar voor hoeveel leerlingen is dit advies nog eens extra druk creëren? Extra druk op die smalle en breekbare schoudertjes…?

En dan lees ik zo vaak dat mensen zeggen;

 

“Ach, die jonkies zijn niets meer gewend. Zo jong en dan al burn-out? Aanstellerij!”

 

Dan word ik boos. Want echt… je wilt niet in hun schoenen staan.

 

“Lieve ouders, verzorgers, leraren, decanen. Wij zijn hier zelf debet aan. Wij zijn degenen die onze kinderen kunnen voorleven hoe belangrijk het is vol vertrouwen in het leven te staan.

Wij identificeren ons te veel met het succes van onze kinderen. Vaak meer dan met hun oprechte levensgeluk. Dat is niet eerlijk. Wij kunnen niet van onze kinderen vragen om ons een waardevol gevoel te geven. Dat wij als ouders een goede job hebben geleverd omdat zij succesvol zijn. Daar gaat het niet om! Alleen daar gaat het blijkbaar veel te vaak nog wel om! En dat baart mij echt zorgen.”

 

Onze kinderen leren niet van wat wij zeggen, maar van wat wij ze voorleven. En geloof mij maar: in veel gevallen is dat om te huilen en heel veel ouders zouden nog wel eens wat bijlesjes ‘leven vanuit vertrouwen en gevoel’ kunnen gebruiken.

Zodat hun kinderen het daadwerkelijk beter gaan hebben dan zijzelf. En dan beter in de zin van echt gelukkiger. Want uiteindelijk wil iedere ouder toch het beste voor zijn kind?

 

 

Maandag 20 maart:  gratis minicursus ‘Perfectionisme Loslaten’

Perfectionisme is een groot maatschappelijk probleem en deze instelling dragen wij vaak onbewust over op onze kinderen. Wil jij je kinderen bijbrengen dat het goed is hun hart te volgen? Wil jij ze leren leven vanuit ontspanning en vertrouwen? Dan kan dat alleen maar als jij ook zelf zo in het leven staat.

Behalve 4 videolessen, geef ik ook 2 keer een Masterclass (o.a. over faalangst en perfectionisme bij kinderen en pubers.)

Schrijf je in voor de gratis minicursus als jij denkt dat jij op dit vlak nog wel wat te leren hebt.

En heel eerlijk….? Wie heeft dat nou niet?

Ik vind mezelf tenminste nooit te oud om te leren! 😉

 

 

Pin It on Pinterest