Vrijheid was jarenlang een van mijn belangrijkste waarden. Niet zo vreemd, zeker achteraf gezien. Blijkbaar was ik niet vrij. Voelde ik me niet vrij.

En dan wordt dat opeens dus heel belangrijk. Dan heb je er iets voor over. Dan wil je juist dat.

Waaruit bestond dan mijn ‘onvrijheid’? Dat begon ik pas te ontdekken toen mijn ogen werden geopend omdat er iets MOEST veranderen.

Tien jaar geleden sleepte ik mezelf als jonge werkende moeder door het leven en er was weinig waar ik nog echt voldoening uit haalde. Plezier voelde ik al heel lang niet meer. Ik was opgebrand, gefrustreerd en uitgeput. Dit ging zo niet langer.

Zo was ik …

  • Ik durfde niet vaak mijn eigen mening te uiten, want ik was er bijna nooit 100% zeker van dat die wel klopte. En ik zag dat als voorwaarde voordat ik me kon uitspreken.
  • Ik hield altijd enorm veel rekening met (de mening van) anderen.
  • Ik zat regelmatig vast in uitstelgedrag, verlamd als ik raakte door alle mogelijke keuzes en scenario’s die door mijn hoofd gingen.
  • Ik vond het belangrijk dat anderen een positief beeld van me hadden en deed daar (ongemerkt) alles voor.
  • Ik durfde zelden ‘nee’ te zeggen.
  • Ik kon me enorm druk maken over de kleinste details.
  • Ik was bang om door de mand te vallen of fouten te maken.

En de waslijst is nog veel langer, maar dit is zo’n beetje wel het belangrijkste.

BOTTOMLINE: ik had het gevoel dat ik altijd tekortschoot en niet voldeed aan de verwachtingen. Het kon altijd meer, beter, anders, sneller. En in een poging dat voor elkaar te krijgen, was ik altijd in de weer.

Totdat mijn lichaam ook schreeuwde: STOP!!!

Gelukkig maar. Dat lieve lijf van mij. Anders was ik nog steeds aan het rennen en racen. Zonder dat het me een steek verder zou brengen.

Als je de signalen negeert, worden ze gewoon harder. En steeds meedogenlozer. En je kunt ze onderdrukken (heb ik ook geprobeerd), maar dan verzint je lijf wel een list.

Herkenbaar?

Dan is het goed om nu een keertje echt serieus te gaan luisteren. Naar wat er aan de hand is.

Want nee …

  • Je hebt heus niet ‘zomaar’ een te hoge ademhaling, hyperventilatie of paniekaanvallen.
  • Het schiet je niet ‘zomaar’ in je rug (voor de lol)
  • Het is geen toeval als je vaak migraine of spanningshoofdpijn hebt.

Misschien tennis je niet eens en heb je toch al heel lang die vervelende ‘tennisarmklachten’?

Of is de wekelijks massage niet meer genoeg om je spanning te verlichten?

Hou jezelf toch niet langer voor de gek en word eens eerlijk!

Je rent jezelf voorbij.

En waarom?

Wat hoop je te krijgen? Liefde, aandacht, waardering? Complimentjes? Acceptatie? Status of aanzien?

Dat is wat ik bedoel. Dat is niet leven, maar geleefd worden.

Begrijp me goed. Dit is geen verwijt. Dit is waar heel veel mensen last van hebben, maar wat heel veel mensen ook verbloemen. Uit angst en schaamte. want het gaat zogenaamd allemaal super met ons!
 
Maar ondertussen maak je jezelf afhankelijk van wat anderen doen, denken, voelen, zeggen. En het idiote is: De meeste anderen doen hetzelfde. Ze zijn dus niet écht bezig met jou, terwijl jij probeert indruk op ze te maken of hun goedkeuring te krijgen.

Dus waarom zou je zo je best blijven doen een zogenaamde ‘perfecte versie’ van jezelf te worden? Terwijl je dat allang bent?

En natuurlijk, dat WEET je ook wel. Dat je liever voor jezelf mag zijn. Vaker nee mag zeggen. Jezelf centraal mag stellen. Dat dat niet asociaal is en zo.

Maar…. dit WETEN is niet hetzelfde als het ook VOELEN hé, dat heb je wel gemerkt! Anders had je het heus allang in de praktijk gebracht.

Nou, relax! Ik ken je struggle. Ik ken de ‘strijd’. Als geen ander. En het mooie is …. dankzij die levenslessen ontdekte ik uiteindelijk ook wat ik écht wilde doen met mijn leven.

En dat bleek dus totaal niet te zijn wat ik me had laten aanpraten (door mijn eigen hoofd en door goedbedoelende anderen) met al mijn mooie diploma’s en meestertitel op zak die me allerlei ‘status en geld’ hadden kunnen brengen door dingen te doen waar mijn hart niet van openging.

Nee, sterker nog, al die dingen die zogenaamd goed en verstandig waren, zogen me juist leeg.

Gelukkig kwam de ommekeer toen ik me bewust werd van mijn onvrijheid en daar schoon genoeg van had. Ik was vastberaden dat ik dit niet meer wilde en heb van alles aangepakt om het vertrouwen in mezelf te krijgen. En te ontdekken hoe IK wilde gaan leven. Waar IK blij van werd en het op mijn EIGEN WIJZE te gaan doen.

Het was klaar met dingen doen ‘omdat het zo hoorde’ of omdat ik daar nu eenmaal in was gerold’. Dat was niet leven. Dat was geleefd worden.

En daar ben ik dus echt mee gestopt. Gelukkig maar…

Want stel dat je alleen maar dit leven hebt. En laten we daar voor het gemak even van uitgaan. Besef je wel hoe snel het gaat? Hoe snel de weken, maanden, seizoenen en jaren elkaar opvolgen? Of steek je je kop in het zand voor deze realiteit?

Eergisteren hing mijn kleine Frankie nog in de draagzak op mijn buik en ‘morgen’ trekt hij waarschijnlijk de wijde wereld in (ok, ok, volgend jaar pas, het valt nog een beetje mee!)

We rekenen onszelf altijd rijk. Ten onrechte.

Want het leven is NU. Alleen maar NU. Dat is alles wat je hebt. De rest is bonus. Dus …

Wanneer ga jij beginnen met doen wat jij wilt? Vanuit ontspanning, (zelf)vertrouwen en plezier?

Dit gaat niet vanzelf gebeuren! Je gaat namelijk niet vanzelf ‘geloven en voelen’  dat jij anders mag kiezen, doen en zijn. Daar is vaak toch net wat meer voor nodig. Een ongeval, een levensbedreigende ziekte of het verlies van een dierbare doet vaak heel veel om je tot inkeer te laten komen. Maar waarom zou je daarop wachten en nu niet zelf het heft in handen nemen?

Ik heb iets voor je. Helemaal gratis.

Ik ga vanaf 11 september voor de 4e keer mijn Minicursus Perfectionisme Loslaten geven.
Gratis dus en online te volgen, gewoon vanuit huis of waar je maar wilt.

Ik maak 4 video’s voor je waarin ik je dingen ga vertellen die je de ogen zullen openen. Je zult de kwartjes horen vallen.

Niet 1,2, of 3. Nee echt tientallen, serieus!

Dat was de vorige rondes ook zo. Inmiddels hebben al bijna 3000 mensen meegedaan!

En als bonus geef ik ook nog een gratis Masterclass op maandag 18 september a.s., waarin je persoonlijk vragen aan me kunt stellen.

Als je tijdens of na de Minicursus toch wel heel erg geconfronteerd bent met dingen die je liever niet van jezelf had willen weten, dan is het goede nieuws dat je vervolgens ook mogelijkheden krijgt om er écht wat mee te gaan doen.

Bijvoorbeeld mijn boek PRIMA is Perfect lezen, dat binnen een jaar al voor de 3e keer is gedrukt (waar ik als debuterend auteur natuurlijk supertrots op ben en mijn uitgever ook! ;-).

Of de op het boek aansluitende cursus volgen om te zorgen dat je uit jouw routine van pleasegedrag en je laten leiden door twijfels en angsten leert stappen.

Maar dat is allemaal van later zorg. Eerst maar eens kijken wat jij over jezelf gaat ontdekken en hoe dat jou kan helpen om je leven een positieve draai te geven. Want echt, het leven is veel te kostbaar om er niet regelmatig volop van te kunnen genieten!

Via onderstaande button kun je je nu al inschrijven voor de gratis minicursus!
Graag tot 11 september!