vrijheidsgevoel

 

Jongens, jongens, wat is het leven toch een feestje!

Als je tenminste weet hoe je brein werkt. En hoe je ervoor kunt zorgen dat het voor jou werkt in plaats van andersom!

 

Want als jouw brein nog jouw meester is, in plaats van dat jij meester bent over je brein, dan denk je misschien: “Jaja, nou leuk voor hoor Astrid, maar zo’n feestje vind ik mijn leven helemaal niet!”

En dat begrijp ik maar al te goed…

 

 

 

Afgelopen woensdag gaf ik een lezing bij Boekhandel Van der Meulen in het centrum van Alkmaar. Ondanks het feit dat het eigenlijk te mooi weer was, waren er toch ruim 20 mensen komen luisteren naar wat ik met ze wilde delen.

(By the way, ik kom graag ook een lezing bij jou in de buurt geven hoor, neem even contact met me op als je dat wilt bespreken.)

 

Na afloop ging er een heel aantal mensen met mijn boek “PRIMA is perfect” naar huis. Terwijl ik voor ze aan het signeren was, barstten een paar zelfs in huilen uit. Ze hadden zoveel herkend in mijn verhalen en voelden ook de drang en de wil om nu eindelijk eens écht te gaan leven.

Maar, ze worden steeds weer op zichzelf teruggeworpen. Het lukt ze maar niet om uit de negatieve spiraal te komen.  Bijvoorbeeld om beter voor zichzelf op te komen, gezonder te gaan eten, meer te gaan sporten, meer rust te nemen, liever te zijn voor zichzelf en ga zo maar door.

Hele waslijsten aan wensen en verlangens. En telkens maar weer merken dat het je niet lukt om nieuwe gewoontes te creëren.

 

Het is zo herkenbaar. Mensen zijn nu eenmaal gewoontedieren en laten liever de oude gewoonten in stand. Want die zijn veilig en vertrouwd.

Pas als de pijn te groot wordt, het verlies te zwaar, dan ga je overwegen om te veranderen of hulp te zoeken. Tot die tijd is het warme bad van de comfortzone (onbewust) gewoon te verleidelijk en aantrekkelijk. De zekerheid die het je geeft, houdt je waar je bent.

 

Zoals je misschien wel weet, heb ik dat zelf ook allemaal meegemaakt. Genoeg stof voor een boek zelfs en mijn boek was dan ook de leidraad bij mijn lezing.

Tja, anno 2016 sta ik voor de groep anderen te vertellen dat niemand zijn eigen grenzen kent. Dat de enige begrenzingen die zijn die we zelf hebben gecreëerd in ons hoofd of die ons zijn aangepraat.

Maar 10 jaar geleden emigreerden we met ons gezin naar Italië, mede omdat ik me op mijn werk zo verschrikkelijk ongelukkig voelde. Ik werd er letterlijk ziek van. Ik durfde eigenlijk niet iets anders te doen, had ook geen idee wat en zat helemaal vast.

Letterlijk en figuurlijk trouwens, want ook mijn lijf deed pijn en gaf signalen dat ik wat moest veranderen. Alleen daar begreep ik niets van. Ik werd alleen maar boos en ongeduldig op mijn lichaam: “He, toe nou, werk eens mee, ik moet immers dooorrrrrrrrrrr……!”

 

Een vrij radicale verandering natuurlijk, een emigratie. En dat kan ook gemakkelijker. Maar ik had die stap nodig om helemaal los te breken van het oude en te ontdekken dat er heel veel te leren en ontdekken viel over hoe je brein werkt.

Hoe je jezelf klein houdt. Hoe je – wanneer je diep van binnen gelooft dat je jezelf moet bewijzen – nooit gelukkig zult worden, want dan leef je continu vanuit een kramp. Dan ben je nooit jezelf. Want je vindt altijd een manier of doet altijd een poging om jezelf beter voor te doen dan je bent.

Dodelijk vermoeiend. En ziekmakend, echt!

 

Ik ben zo dankbaar dat ik inmiddels begrijp en voel hoe het werkt. Dat ik nooit iets kan doen om mezelf te bewijzen. Want ik heb niets te bewijzen. Niet aan mezelf en aan niemand. Natuurlijk sluipt af en toe nog wel iets van dat mechanisme naar binnen. Maar als dat gebeurt, heb ik het tegenwoordig vrij snel in de gaten. En dan kan ik het loslaten en erom lachen.

Nou, dat is wel anders geweest. Tijden dat ik wel continu kon huilen om alles wat niet lukte en niet goed genoeg was. En zo moe als ik was. Pfffftttt…. ik was echt zoooo niet mezelf!

 

Soms ben ik nog wel eens moe hoor! Het leven gaat niet alleen over rozen. Ik heb nu een maand of zes geleden gehoord dat mijn bloed nogal ongewoon doet. Ik geef het beestje geen naam, dat heeft de dokter al gedaan. Stiekem schijn ik dit al jaren te hebben, zonder het te weten.

En inmiddels heb ik ook – sinds deze week – geaccepteerd dat ik daarvoor nu een best stevig medicijn ga slikken, omdat het volgens de dokter niet veilig is om er zo mee door te lopen. Eerst ging ik stevig in verzet daartegen, maar ik heb me daar nu bij neergelegd.

Ik die altijd erg tegen reguliere medicijnen was. Dat was dus echt wel even slikken voor me (haha, grappig in deze context trouwens). Een proces om naartoe te groeien.

 

Want ik ben erachter: ik hoef mezelf niet te bewijzen dat ik het ook zonder medicijn kan. (Dat besef krijgen kostte me wel even tijd). Het geeft me nu rust om dat gewoon te accepteren als onderdeel van het proces. En ik ben er nu klaar voor, want nu (pas) kan ik deze pil slikken met een goed gevoel.

Dat het medicijn goede dingen voor me gaat doen. Dus ik slik de pil nadat ik mijn meditatie heb gedaan ‘s ochtends. Want ik heb geleerd: Alles in het leven draait om het gevoel waarmee je dingen doet. En dan is dat bezinningsmoment toch een perfect moment van de dag?

 

En ik voel me trouwens zo vaak zo enorm goed. Ik vertelde een paar Zonnestralen geleden al dat ik naar Tony Robbins was geweest in Engeland. En hoe ik sindsdien uit eigen vrije wil anders ben gaan eten en drinken.

Dit voelt niet meer als tijdelijk omdat het moet. Maar als ik wil dit en daarom doe ik het. Moeiteloos. Want vanaf het moment dat ik me zo bewust geworden ben van het belang van je eigen energie als de basis van alles, voelt het zo logisch om te doen. Waardoor ik ook weer met Iceman Wim Hof (online) aan de slag ben gegaan en het koude douchen en intensief ademen weer heb opgepikt.

 

En echt joh, ik word hier zo blij van. Dat wil je niet weten! Ik zit momenteel in een Facebookgroep met mensen die allemaal bezig zijn met energie en een gezonde levensstijl door goed ademen, bewegen, veel water drinken en gezond eten.

En gisterochtend postte ik een foto van mijn heerlijke fruit/groentesalade, mijn ontbijt.  Een oud nummer van Diana Ross popte op in mijn hoofd (Can’t you feel a brand new day) en voor ik het wist, stond ik heerlijk te springen in de keuken. (Ik was alleen thuis.)

 

Oh oh, hier gaat mijn imago 🙂

 

Ik besloot mezelf even op te nemen. Gewoon omdat ik dat lollig vond. Toen ik het later mijn zoon liet zien, gruwde hij ervan. Dat is gezond en volledig normaal. Hij is 15! Toen ik zei dat ik het filmpje niet alleen had opgenomen, maar inmiddels ook had gepost in de Facebookgroep, trok hij groen weg.

“Nee mam, dat meen je niet. Doe normaaaaaallll!!!”

“Haha, zei ik. Wacht maar. Dit is nog een besloten groep. Morgen zet ik ‘m in mijn Zonnestraal. Gewoon openbaar en op mijn website.” En op YouTube!

“Waarom doe je dat dan?”vroeg hij. “Nou, gewoon, omdat IK dat toevallig leuk vind. Ik voel me blij en energiek en ik heb mezelf al veel te lang veel te serieus genomen. Dus, daarom!

Ik hoop dat jij later ook gewoon doet wat jij belangrijk en leuk vindt, Frank!”

 

En toen realiseerde ik me weer hoe blij ik ben dat er de afgelopen 10 jaar zoveel is veranderd in mijn leven. En dat dat komt omdat ikzelf zo veranderd ben.

Misschien niet eens zozeer van buiten merkbaar, maar ik merk het enorm van binnen. Ik besef nu dat ik vroeger eigenlijk niet zo mezelf was als nu.

En volgens mij gaat dit proces door hoor, ik kan niet zeggen dat ik nu 100% mezelf ben. Dat weet je misschien wel nooit.

Maar dat ik mijn filmpje hieronder post, is toch voor mij wel een teken aan de wand! Ik kan me echt niet meer druk maken om wat anderen vinden van wat ik doe.

 

Wat heb jij nodig om meer jezelf te zijn?

  • Hoe voel je dat je nu eigenlijk niet het leven leidt dat je zou willen leiden?
  • Waar schuurt het?
  • Waar word je ongelukkig van?
  • Wat zou jou helpen?

 

Ik ben heel benieuwd!

Laat je reactie achter. Over een week (vrijdag 20 mei) verloot ik mijn boek PRIMA is perfect  onder alle mensen die hebben gereageerd. 

 

 

Update 22 mei:

Ik: “Frank, noem eens een getal tussen de 1 en de 11?”

Frank: “Zeven”

Ik: “Ok, dan heb ik nu een winnaar, de 7e reactie hieronder, yessss!!!”

 

Het boek komt eraan!

 

 

 

Pin It on Pinterest