Uit een in België gehouden onderzoek blijkt dat er een relatie bestaat tussen perfectionisme en eetstoornissen.

Nu is het onderzocht… dus nu pas is het echt? Nee, dat is eigenlijk natuurlijk al heel lang bekend. Ik heb het ook niet zelf bedacht, maar ga er ook in mijn boek P.R.I.M.A. is Perfect op in.

weetOnlangs had ik een dubbelinterview met een dame van Weet, vereniging rond eetstoornissen. Later dit jaar verschijnt dit interview in het blad van deze vereniging.

Nu heb ik zelf nooit een eetstoornis gehad. Daarom was het zo mooi om tijdens het gesprek te ontdekken dat de 2 ervaringsdeskundigen  aan tafel zich heel erg bleken te herkennen in de relatie perfectionisme-eetstoornis.

 

 

Behalve de interviewster, die vroeger zelf ook anorexia nervosa had gehad, zat er ook een vrouw aan tafel die helaas al zo’n 20 jaar ervaring heeft met eetziekten en hiervoor al ontelbare keren is opgenomen in gespecialiseerde klinieken. Helaas tot nu toe zonder echt blijvend resultaat.

 

Eerder dit jaar leerde ik haar kennen, omdat ze haar verhaal deed tijdens een evenement dat ik bijwoonde. (Zij kende mij nog niet.) Toen ik werd benaderd voor het interview,heb ik haar gevraagd of zij vanuit haar ervaring ook wilde meedoen aan dit gesprek.

Ik wilde namelijk niet dat het interview een verkooppraatje voor mijn boek zou worden, maar dat zij eerlijk haar ervaring, haar verhaal en haar visie kon delen met de lezers van het blad van de vereniging. Ik was erg onder de indruk van haar verhaal (wat een lijdensweg, wat een goed bedoelde maar niet goed uitpakkende hulp) en blij dat mijn boek haar erg geholpen heeft zich bewuster te worden van wat de oorzaken zijn van haar eetproblematiek.

 

Sinds kort volgt zij een hypnoseopleiding en ze gaf aan dat ze in deze paar maanden al meer heeft geleerd over zichzelf en de oorzaken en mechanismen die haar probleem veroorzaken en ook meer vooruitgang heeft geboekt dan in al die jaren daarvoor.

Wanneer het blad uitkomt, zal ik het interview delen via een Zonnestraal.

 

Indringende documentaire

 

veelgestelde-vragen-over-documentaire-emma-wil-levenDeze week zag ik bij Umberto Tan de maaksters van de documentaire “Emma wil leven” op televisie. Emma  worstelde vanaf haar 12e met anorexia, wat was begonnen als ‘drang naar controle’.  Ik heb de documentaire zelf inmiddels ook gezien. Het is een vreselijk drama. Emma overleed op haar 18e, na 6 jaar intense strijd tegen anorexia.

 

In de documentaire herkende ik verschillende patronen. Een van de deskundigen zei: Het heeft niet eens zoveel te maken met eten, maar meer met angst, controle, grip willen hebben op dingen. Dat zijn ook de dingen die bij mensen met overdreven perfectionisme sterk leven.

 

Emma, die dolgraag wilde (blij en) leven, wilde tegelijkertijd voorkomen dat ze weer op gewicht kwam. Want boven een bepaald gewicht, begon ze ook weer haar emoties en angsten te voelen. En daar was ze als de dood voor.

 

Kijk, die functie kan het niet-eten dus vervullen: Het onderdrukken van emoties en gevoelens waar je bang voor bent. In die zin zijn deze eetziekten niet anders dan de mechanismen die je ziet bij verslavingen. Als je daar ook niet werkt aan de onderliggende oorzaak, los je ze niet blijvend op, maar blijft de kans op terugval steeds levensgroot aanwezig.

 

Een van de documentairemaaksters gaf de kijkers de waarschuwing mee dat dit iedereen kan overkomen. Er werden voorbeelden gegeven van ‘meisjes die een gelukkig leven hebben’ en die dan zomaar deze ziekte krijgen.

Toen ik haar dit hoorde zeggen, dacht ik onmiddellijk:  “Nee, dit is volgens mij een groot misverstand! Dit zijn helemaal niet gelukkige meisjes! Dat is juist het punt.

 

Ze ogen misschien gelukkig, hebben ogenschijnlijk misschien zelfs alles wat hun hartje begeert,  maar van binnen ben je niet gelukkig als je hier last van hebt! Anders treedt dit mechanisme niet in werking.

Er moet al in de basis iets zijn van onzekerheid, groot verdriet, bewijsdrang, controledrang, afgewezen voelen etc. wat in hun beleving niet te handelen is. Want anorexia en boulimia vervullen een functie. Die verdoven die nare gevoelens of leiden de aandacht daarvan of door te focussen op iets wat je wel kunt controleren.

 

De ouders van Emma gaven ook al inzicht in wat er speelde toen Emma nog maar een meisje was. Ze voelde zich vaak minder, had moeite haar plek te vinden. Ze had veel behoefte aan geruststelling. Wilde 100% gaan voor alles en was superintelligent (ze werd ook wel ‘lopende wikipedia’ genoemd).

 

Wat haar ouders vreemd vonden, was dat ze thuis wel recalcitrant en opstandig kon zijn, maar op school juist heel erg braaf was, een echte modelleerling. Ze vroegen zich wel af of dit wel klopte.

Dit zijn allemaal aanwijzingen die in de richting wijzen van weinig zelfvertrouwen, bang om te falen, bang voor afwijzing, wat dan vaak wordt gecompenseerd door bewijsdrang, heel erg je best willen doen en dingen willen controleren. Bijvoorbeeld je gewicht, je uiterlijk, je eetpatroon.

En daarmee is het cirkeltje weer rond.

 

Dus Emma was niet zomaar een gelukkig meisje. En dat is meteen het hele enge en verraderlijke. Want je weet niet wat er bij iemand allemaal leeft in zijn hoofd. De ervaringsdeskundigen die na de documentaire bij Sophie Hilbrand aan het woord kwamen, hadden het ook over het monster in hun hoofd.

 

Ik ben blij dat hier zoveel aandacht voor is. Ik ben blij met zo’n onderzoek als dat wat ik hierboven al noemde. Want alles begint met bewustwording. Als je niet begrijpt waarom iemand doet wat hij doet (of juist niet wil eten), dan kun je wel allemaal mooie behandelingen opzetten, maar die kunnen heel erg averechts werken en het probleem zelfs verergeren.

Belangrijk om te leren van elkaar en goed te luisteren naar degenen met het probleem.

Ik ben ervan overtuigd dat de oorzaak vaak heel heel diep verscholen ligt. Op een plek waar je heel vaak met gesprekken niet bij kunt komen of met dwangbehandelingen geen resultaten bereikt.

Je onbewuste wil je altijd beschermen. Het is alleen belangrijk dat je weet waartegen het je wil beschermen. Want als je dat inzicht hebt, dan kun je ook kijken hoe dat op een andere manier bereikt kan worden. Het mechanisme waar nog aan vastgehouden wordt is niet het enige wat werkt. Er zijn altijd alternatieve manieren te vinden.

Uiteindelijk draait het altijd om zaken als:

  • Gezien willen worden
  • Gehoord willen worden
  • Weten dat je goed bent zoals je bent
  • Verbinding en liefde voelen met andere mensen

 

Als je dat niet ervaart in je leven, voelt je leven niet veilig. Dan wil je het liefst uit het leven verdwijnen of de pijn niet voelen. En dat is wat er met Emma is gebeurd.

 

Als je geen idee hebt, wat er achter zit, waarom je doet wat je doet, dan kan hypnose uitkomst bieden. De sleutel zit namelijk altijd in jezelf.

 

 

 

 

Pin It on Pinterest