31 december 2015 …

Dat was  vandaag precies een jaar geleden de dag dat mijn jaarclubvriendinnen en ik, samen natuurlijk met talloze anderen afscheid moesten nemen van onze jaarclubvriendin Deedee.

Ze overleed Tweede Kerstdag, aan de gevolgen van longkanker, dat pas in september werd geconstateerd.

Een ongelofelijke rollercoaster die naast voor haarzelf vooral voor haar man, zoon en verdere naaste familie en vrienden verschrikkelijk heftig moet zijn geweest.

 

In onze jaarclub is het traditie dat voor elke ‘eerste keer’  iemand een fles champagne verdient. De eerste baan, het eerste trouwfeest, het eerste kind, de eerste grijze haar….  Wie van de jaarclub ergens een primeur mee heeft, verdient dus een fles.

Helaas heeft Deedee een eerste keer gewonnen die we nog lang niet hadden willen gedenken … Ze was pas 44!

 

 

 

Ik zag Deedee de afgelopen jaren niet veel. We waren nooit de beste vriendinnen. En na ons afstuderen zag ik haar hooguit een paar keer per jaar, bij jaarclubactiviteiten.

 

Maar gek genoeg was ze nooit eerder zoveel in mijn gedachten als juist afgelopen jaar.

Ik herinner me nog goed dat we op een aantal punten behoorlijk recht tegenover elkaar stonden. En destijds kon ik daar niet goed mee omgaan. Kritiek of een andere mening nam ik eigenlijk altijd persoonlijk en voelde dus voor mij als een afwijzing van mijn persoon.

 

Deedee was onder andere psychologe en je kunt je voorstellen dat mijn interesse of liever gezegd passie voor Neuro Linguistisch Programmeren en hypnose nogal verschilde van haar blik op de wereld en de menselijke psyche.

Achteraf denk ik: “Wat jammer dat we daar nooit gewoon open en eerlijk over gepraat hebben. We zijn niet verder gekomen dan verwijderen en een excuusbriefje over en weer. Maar… ik snap dat helemaal vanuit waar ik toen stond en hoe onzeker ik toen was.

Dan projecteer je alles op de buitenwereld.

Dat heb ik jaren gedaan, alleen had ik dat niet door.

 

Wie haalt je uit de dromen en verzinsels?

 

Wie maakt je bewust dat je daar last van hebt? Als iemand anders tegen je zegt dat je iets misschien ook anders kunt zien of doen en je gaat in de verdediging of juist in de aanval, dan is de tijd overduidelijk nog niet rijp.

Dan ben je je gewoon nog niet bewust van het feit dat dingen ook anders kunnen zijn dan zoals jij ze ziet en ervaart.

Ook ik moest zélf uiteindelijk die ontdekking doen. En dat ging geleidelijk. Zo’n punt komt meestal pas als de pijn te groot wordt. Dat was bij mij vanaf het moment dat ik  vastliep in mijn werk en niks meer leuk vond. Vanaf toen begon mijn leven achteraf gezien juist écht interessant te worden.

 

Natuurlijk kun je dit soort conclusies niet trekken op het moment dat je er middenin zit. Maar pas achteraf. Als de grote lijnen zich hebben afgetekend en je feilloos kunt zien waar de kruispunten en de splitsingen waren. De cruciale beslissingen en keuzes die later verstrekkende gevolgen bleken te hebben.

Mijn hele reis heb ik mogen gebruiken om mijn eerste boek te schrijven. De reis van het besef dat ik mijn onzekerheid en angst om te falen continu probeerde te compenseren door mezelf te bewijzen. En de inzichten dat dat ook anders kon en vooral ook wat ik anders ben gaan doen en hoe.

 

Ben ik in al die jaren eigenlijk wel eens echt mezelf geweest?

 

Dat vraag ik me nog wel eens af. Je kunt zo ongemerkt goed worden in negatieve gedachten, zelfkritiek, schuldgevoelens en veroordelen dat dat de basis vormt van al je handelen. Daar kun je niet in- en uitstappen. Dat doe je gewoon 24 uur per dag.

 

En waarom? Tja… dat is het frappante… Dat je er dan na jaren vastgezeten te hebben in dit gedrag en zulke patronen achterkomt dat er geen enkele legitieme grond voor was. Dat het eigenlijk gewoon een sprookje was dat de basis vormde voor je leven. Een sprookje dat je ooit verteld is en dat je tegen jezelf bent blijven herhalen.

Wat ervoor heeft gezorgd dat je al die tijd oprecht de illusie had dat je niet goed genoeg was. Dat je beter je best moest doen, harder of sneller groeien, meer presteren, meer geld verdienen, meer vrienden hebben, harder sporten, etc. etc.

 

Gelukkig werd ik wakker. Dat moest wel. Mijn lichaam kon het niet langer aanzien en begon na jaren kleine signaaltjes geven aan het grotere werk.

Een jaar geleden kreeg ik dan ook de fysieke wake up call. Het langzaam ontwaken was al jaren bezig, maar blijkbaar bleef er toch nog een te groot deel van mij snoozen.

En dat had me best eens fataal kunnen worden vroeg of laat. Tweemaal kreeg ik een tia … tweemaal kon ik niet uit mijn woorden komen. Ik, die altijd haar woordje klaar had… mijn middelste zusje had dat vroeger al feilloos door: Hoe ik handiger was dan zij met woorden en me dus overal uitlulde.

Maar gelijk krijgen is niet gelijk hebben.

En met mijn manier van in het leven staan, had ik absoluut niet ‘het gelijk’ aan mijn kant. Dat was op zijn zachtst gezegd een behoorlijk ongezonde manier.

 

De tia’s bleken een oorzaak te hebben. Alleen het ziektebeeld wat ze had veroorzaakt, wilde ik niet accepteren. Eind 2015 zat ik dan ook volop in de strijd. Ik zou die diagnose wel eens even bevechten. Ik zou laten zien hoe ik met mijn mind dit varkentje zou wassen.

Nou geloof ik daar nog steeds in hoor,  in mindpower, alleen niet meer op de manier waarop ik vorig jaar de strijd aanging. Want daarin wees ik mezelf af. Vond ik dat ik gewoon harder mijn best moest doen, gezonder moest eten, meer moest sporten, verantwoordelijker koken, etc. etc.

Ik dacht dat ik dat perfectionistische van mezelf al had afgelegd, maar op het gebied van gezondheid, bleek dat geenszins waar.

 

Ik MOEST dus weer van alles van mezelf. En het woord alleen al geeft een gevoel van strijd, voel je dat? Als je iets MAG van jezelf of je MOET iets van jezelf. Sluit je ogen maar eens en voel het verschil!

 

In april vond mijn behandelend arts het tijd om de balans op te maken. Dat hadden we zo afgesproken. Tot die tijd, hadden we afgesproken, zou ik mijn eigen methodes gaan toepassen. Als dat geen enkel effect had op de onderzoeksresultaten en mijn bloedwaarden, dan zouden we het hebben over het medische alternatief, aanvullende medicijnen.

Eigenlijk schrok de arts ervan toen ik tijdens het gesprek ineens zei: “Doe mij die pillen maar!”

 

Waar kwam dat nou toch vandaan? Het werd het me van het ene op het andere moment gewoon zo ontzettend duidelijk: Ik probeerde iets te bewijzen, maar tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat ik willens en wetens speelde met mijn leven. Een risico dat niet alleen mij aanging, maar ook gevolgen had  voor anderen omdat ik naast Astrid natuurlijk ook moeder, partner, dochter en vriendin ben!

 

Ik vond het ineens behoorlijk belachelijk, mijn strijd en bewijsdrang! Ik herkende het mechanisme van een paar jaar daarvoor: Toen ik mijn eerste cursusgroepen leidde en daarin helemaal in de huid kroop van de ‘alwetende coach en trainer’. Bang om door de mand te vallen als ik een antwoord niet zou weten en angstig voor de evaluaties van de cursisten.

Toen ik die angst na een aantal cursusrondes had losgelaten en vanuit mijn eigen vertrouwen in mezelf en mijn gevoel voor de groep stond, viel die last van mijn schouders.

Met het grootste plezier deelde ik vanaf dat moment ook allerlei kwetsbare voorbeelden uit mijn eigen leven.

En het was een verschil van dag en nacht. Voor mezelf, maar ook voor de mensen in de groep. Die openden zich ook meer. Ze voelden blijkbaar meer vertrouwen en veiligheid, ze voelden dat hun eigen worstelingen niet iets geks waren, maar dat door ze te delen ze juist de verbinding met anderen gingen voelen en zo werden de lessen steeds waardevoller en meer en meer een plek om steun en begrip uit te wisselen en van daaruit te groeien.

 

Eind april van dit jaar ging ik dus die speciale medicijnen slikken. Vanuit volledige acceptatie van de situatie. Het klinkt misschien raar, maar het voelt voor mij echt dat de timing perfect was. Als ik ze eerder had genomen, had ik misschien wel bijwerkingen ondervonden. Want mijn weerstand tegen de pillen was toen nog zo groot.

Maar die fase lag inmiddels achter me en de medicijnen doen precies wat ze moeten doen. Iets waar ik enorm dankbaar voor ben. Net als voor al die prachtige gebeurtenissen, inzichten en verbindingen die 2016 me hebben gebracht.

 

Met Deedee heb ik tegenwoordig in mijn hoofd hele gesprekken. Ik vraag haar advies, ze maakt me aan het lachen, ze is er gewoon altijd als ik aan haar denk. En nee … natuurlijk kan ik niet zeker weten dat zij het is. Maar dat maakt niet uit. Als ik een teken nodig heb, vraag ik het en op een of andere manier krijg ik dat altijd.

Deedees overlijden heeft mij nog bewuster gemaakt van het cadeau dat het leven is.  Ik voel zoveel dankbaarheid, nog nooit eerder was het zo sterk.

Bijvoorbeeld hoe dankbaar ik mag zijn dat ik wél leef en vanavond ga proosten op 2017. Een jaar waarin ik – dat staat vast – weer verder wil gaan met:

 

  • Mezelf dankbaar voelen voor alles wat er in mijn leven is;
  • Mezelf gelukkig prijzen met al die fantastische mensen in mijn leven;
  • De cadeaus zien in de soms korte ontmoetingen met mensen waarvan ik aanvankelijk denk: Huh…. wat moet ik hier nu mee? Wat wil dit mij leren?
  • Laten zien dat je niet alles blijvend hoeft te accepteren als je dat niet wilt, maar dat het zinloos is tegen iets te vechten, dat brengt je niet verder: Eerst acceptatie, pas dan eventuele verandering.
  • Anderen inspireren en bewustmaken hoe je vanuit positiviteit en dankbaarheid in je hart je leven kunt veranderen en dat je dus echt verantwoordelijkheid kunt leren nemen voor alles in je leven.

 

Waar ik echt zielsgelukkig van word, is dat ik het helemaal op mijn eigen manier mag doen. En die manier is mijn unieke mix van gevoel en verstand. Ik wil namelijk enerzijds gewoon heel graag zoveel mogelijk begrijpen. Gewoon, waarom dingen werken zoals ze werken. Want als ik dat begrijp, kan ik ze goed overbrengen en mensen laten voelen waarom dingen werken zoals ze werken en waarom ze zijn zoals ze zijn.

 

Voor mij is dus altijd het grote plaatje van belang. Ik heb absoluut niet de illusie dat ik ‘the big picture’ helemaal in kaart heb, dat ik alles begrijp. Van het leven, van de wereld, van ons, mensen. Nee, verre van dat zelfs.

Maar ik merk wel dat ik juist dingen die door veel mensen als ‘ver van mijn bed-show’ of ‘zweverig’ bestempeld worden heel ‘down to earth’ kan brengen. Iets waar ik zelf altijd veel behoefte aan heb gehad. En ik weet dat er veel mensen zijn voor wie dit ook zo werkt.

Waar ik nog het meest dankbaar voor ben van alles?

 

Dat mijn ‘open mind’ het afgelopen jaren steeds heeft gewonnen van de analytische ik. Want als ik alleen maar zou kunnen geloven in dingen die wetenschappelijk bewezen zijn, dan zou ik nu niet zijn wie ik vandaag de dag ben.

En als ik dit moment dan aangrijp om eens tien jaar terug in de tijd te gaan, dan wil ik echt voor geen goud meer terug!

 

Jee…. wat was ik hard en moeilijk voor mezelf. En voor anderen. Wat een leed, wat een pijn, wat een stress, wat een struggle. Eindeloos. En ik dacht oprecht dat ik het allemaal te danken had aan dingen buiten mezelf. Aan andere mensen, aan omstandigheden, aan (het ontbreken van) geluk.

 

Maar alles had een reden. Alles heeft een reden. Iedereen in mijn leven heeft me iets geleerd. En dat nu steeds meer en sneller te mogen doorzien, maakt dat ik tegenwoordig zo kan genieten. Van de kleinste dingen, van grote dingen, van mooie dingen, van uitdagende dingen.

 

En dat … dat wens ik echt iedereen toe. Dat we het leven kunnen waarderen, precies zoals het is. En voor wat het ons laat zien. Iedere dag opnieuw. En dat we ons realiseren dat we iedere dag opnieuw een keuze kunnen maken.

Of we alles bij het oude laten … of dat we kiezen voor nieuw, anders, groter misschien of meer. Net wat je wilt.

Want ik weet het zeker inmiddels …. alles kan! Zolang jij het je maar echt kunt voorstellen.

 

 

Tref ik je in 2017?

Vanaf komende week, vrijdag 6 januari ga ik weer iedere week van januari mijn “12-uurtje met Astrid”, inspiratie bij de boterham uitzenden. 

  • Ziek of gezond
  • Inspiratie of niet
  • Vanuit huis of elders

Dat beloof ik bij deze.

 

 

Ben jij erbij? De uitzendingen kun je om 12.00 uur live bekijken via mijn livestream op www.facebook.com/zoninjeleven of later terugkijken via dezelfde pagina of via mijn YouTube kanaal.

 

Ik hoop dat jij op 31 december 2o17 net zo dankbaar kunt terugblikken als ik nu doe op het afgelopen jaar.

Heel veel liefs, gezondheid en geluk en tot snel!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pin It on Pinterest